ستاره صبح

http://wintersweet.persianblog.com/

با تشکر از شماییکه مطالب این وبلاگ را ورق زدید .

این وبلاگ تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد . شاید تا همیشه !

Snow is falling, snow is falling on the ground,
In the forest, in the forest there's no sound;
A shallow grave is where we lie,
The boys and men who died,
And snow is falling on the ground,
And we are calling to be found;

And the seasons, and the seasons come and go,
In the springtime, birds will sing and flowers grow,
At summer's end, the autumn breeze,
Will whisper through the trees,
And leaves are falling on the ground,
And we are calling to be found;

And in our homes, so many tears,
They don't know where we have gone,
And snow is falling on the ground,
And we are calling to be found,
We are calling to be found......

وااای صبح بیدار شدم دیدم داره برف میاد ! منم که آخر پیش بینی وضع هوام تعجب کرده بودم می گفتم بابا  اصلا قرار نبود امروز برف بیاد  ! جاتون خالی . حالا ما که اصلا برف ندیده نیستیم.. :دی  ولی برف به اون شدت و مدت ! خیلی ذوق زدمون کرده بود . تو کلاس همش نیگامون به بیرون بود . ...حیاط نقاشی که کوچیک اما نازه خیلی خوشکل شده بود . بعد از کلاس همه ریختیم بیرون . (معمولا بعد کلاس همه می ریزن بیرون دیگه)

من و دو تا از دوستام رفتیم تو یه حیاط دیگه که به علتی که الان خدمتتون عرض می کنم سوت و کور بود ، داشتیم آدم برفی درست می کردیم . حالا تازه با 2 میلیمتر برفی که نشسته بود :دی  . باور کنید که ما اصلا برف ندیده نیستیم :دی . من داشتم برف جمع می کردم که یهو یه گلوله ی برف به سمتم پرتاب شد . نیگا کردم دیدم یکی از پسرای کلاسه !  اونها با بقیه دخترا تو همون حیاط کوچیکه داشتن برف بازی می کردن ! ...خلاصه در اون لحظه نمی دونم چه حس انتقامی در من به وجود اومد که یه گلوله بزرگ برداشتم و رفتم بهش زدم . و چون باورش نمی شد که من بهش بزنم راحت بهش خورد ! ...و خب من خیلی را حت تر از همه می خوردم ! و  یه کمی جبران کردم .. ولی بعدش احساس خوبی نداشتم .. خوبیش این بود که حسابی یخ کردیم و خندیدیم با دوستامون . مخصوصا این که یکی از بچه ها خیلی اتفاقی با سر رفت تو شیکم یکی از پسرا و من و نرگس با اینکه خیلی صحنه ی بدی بود نتونستیم جلوی خودمونو بگیریم و با صدای بلند خندیدیم . ( خییلی خنده دار بودا !) . خلاصه آخرشم گفتن که از نمره ی انضباطمون کم میکنن . اینو گفتم که درس عبرتی باشه و هیچ وقت ازین اشتباها نکنید ! ( منظورم دقیقا برف بازیه ! )

یه چیز خیلی جالب که حیف میشم اگه نگم ! دیروز این شعر از من تراوید !:

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم ...

راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

حافظ آن روز به من مژده ی این دولت داد

که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید ...

 !! شرمنده ام ...

در پی اعلام خبر داغ خراب بودن غذای خوابگاه دانشگاهمون در رسانه های عمومی از جمله رادیو بی بی سی ! منم فقط به عنوان یک مخبر ! می گم که می گن  ! دوشنبه به بچه ها غذای کذایی سوسیس دادن و اینها بد جور مریض شدن به حدی که تا امروز دانشگاه ها تق و لق می باشد !  البته اینم شنیدم که رییس دانشگاه گفتن اصلا ربطی به غذا نداشته و یک باکتری بوده که در خوابگاه پخش شده . نمی دونم این چه جور باکتری سیریشی بوده که تمام خواب گاه ها رو در بر گرفته . ..خلاصه فکر کنم فقط ترم اولی ها میان دانشگاه . و بچه های نابغه ی ما که غیرتی شدن کلاس سه شنبه رو که جلسه ی قبلش رو هم تعطیل کرده بودیم ، تعطیلش کردن !  و خداییش ما برای سه شنبه ها چقدر کار داریم ... معمولا شبش تا صبح بیداریم و تو کلاس همه در حال چرتن ! استادم که نمی دونه ما چمونه هی بهمون گیر میده ! ...

کوچه های خلوت و قدم زدن ...

توی هفته های تلخ و بی صدا

حالا روزا همشون سه شنبه اند ..

لعنت خدا به این سه شنبه ها !!!

(این شعر رو هم یکی از بچه ها در حالت استیصال یاد آوری کردن :دی)

رضای رضوان اسم فیلم مستندی بود که وقتی برگشتم خونه داشت می داد .  کارگردانش هم مجید مجیدی بود . گزارشی ظریف و بدیع و جالب از حرم اما رضا علیه اسلام . اینجاش رسیدم که  مردم از شهرای مختلف زنگ می زدن به حرم و می خواستن با امام صحبت کنن . اونا هم گوشیو می گرفتن طرف حرم ......امام رضا تو رو به امام حسین ... امام رضا شفام بده ...امام رضا به امروز که دلم گرفته می خوام دلمو صفا بدی ......  . زن ، مرد حتی بچه صحبت می کردن و حرم زیبای امام نزدیک غروب . کفتر های سقا خونه ... تصویر نماز جماعت از بالا...صدای نقاره خونه ...یاد خودت می افتادی . که وقتی می رفتی اونجا سرتو بالا می گیری... نمی دونم به خاطر زردی گنبدشه یا چیز دیگست که جذبت می کنه . و ازش می خواستی . با اشک ، با لبخند فرقی نمی کرد ... فقط مهمش این بود که امیدوارانه می خواستی ...

چقدر اشک با اشک ، گریه با گریه فرق می کنه ...این گریه ای که با خلوص و صداقت می کنی چقدر فرق داره با اشکی که  به خاطر تنفر و انزجار و شکایت از زندگی و وضع و حالت می ریزی ...

به جهان خــــرم از آنم كه جهان خرم ازاوست
عاشقم بر همه عالم كه همـــه عالم ازاوست

بغنيمت شمرايـــــدوست دم عيســــي صبح
تا دل مرده مگر زنده كند كايندم از اوست

نه فلك راست مسلم نه ملك را حاصل
آنچه در سر سويداي بني آدم از اوست

غم و شادي بر عــــارف چه تفاوت دارد
ساقيا باده بده شادي آن كين غم از اوست

پادشاهي و گدايي بر ما يكسان است
كه بر ايندر همه را پشت عبادت خم از اوست

توی خیلی از رابطه ها آدمها به دونستن سوابق گذشته ی همدیگه علاقه نشون می دن .  اگه یکی قبلا با یکی دیگه بوده باشه اون طرف جدید این که همه جزییات ، تک تک کلمات و احساسات یارش رو راجع به اون شخص اسبق ! بفهمه حق طبیعی خودش می دونه . البته حق مسلمش هست ولی به نظر من یه مرز و محدویت هایی داره . و تا حدی که لازم هست باید بدونه . اینکه برا آیندش بخواد طرف رو بشناسه حق داره که یه چیزایی رو بفهمه ولی بعضی از احساسات هستن که خیلی خیلی درونین و فقط به خود آدم مربوط می شن . که اگه بخواد گفته بشه هم خود طرف زجر می کشه هم باعث پریشونی کسی که دوستش داره می شه . و فایده ش ؟؟

وقتی که از صداقت کسی با خبر می شیم دیگه چرا باز مجبور به اعترافش می کنیم . اگر به صداقتش ایمان نداریم پس چرا از گذشتش می پرسیم ؟ تازه من فکر می کنم که یک محبت و علاقه ی خالص که تو دل آدم میاد همون قدر تازه گی داره که اولین بار داشته .

نمی دونم چرا اینو گفتم ، شاید برا اینکه خیلی از آدمها رو دیدم که دیدشون اینطوری بوده .

خیلی وقتا تو زندگی دلم می خواد برم پیش آبا و اجدادم !! دلم براشون تنگ می شه .. نه حالا به اون معنی ! ..ولی یه وقتایی می شه که دلت می خواد از میون آدم های اطرافت بکشی کنار با یه جنس متفاوتی از آدمها هم نشین بشی ..کسایی که هم خون خودتن شایدم اصلا باهات فامیل نباشن ..کسایی که احساس می کنی باهاشون می تونی یگانه بشی . دیگه فکر نکنی که باید سنت جلوی چشمات باشه و رفتارات رو طبق اون تنظیم کنی . نه کمتر از اون و نه حتی بیشتر از اون :) کمتر که باشی می گن مثل بچه هاست ! بیشتر که باشی هم رهات می کنن تا در افکار بزرگانه خودت غرق بشی !

شنبه یکی از دوستای راهنماییم رو توی کتابخونه علوم انسانی دیدم . جالبش اینجاست که رشته من ریاضی بوده ولی هر کی رو (حتی در مخوف ترین مکان ها !) تو مجتمع انسانی می بینم  برام آشناست . اما دریغ از یک آشنا تو دانشکده خودمون :(  ... خلاصه انگار که منتظر بودیم همدیگه رو ببینیم ...چقدر اون دوران برام زنده شد و وقتی رفت فکر کردم که چقدر همه چیز تغییر کرده . که من عوض شدم یا زمونه ؟! ... وچقدر احساسش یه جوری بود وقتی گفتم من ترم یکم ! شاید باورش نمی شد که اون بچه ی زیرک اما آروم کلاس یه سال ازش عقب بیفته !... به هر حال اینو از من داشته باشید که زیاد خودتونو تحویل نگیرید  از یه لحاظایی! چون که اصولا انسان وقتی خودش رو تحویل می گیره ضربه می خوره و بعد ها می فهمه که چه ضربه ای خورده !

و ... مشاهده کنید ۱۵ افق برتر شهرهای جهان را !  البته یزد هم جزء شون بوده که مثل اینکه یادشون رفته لحاظ کنن یا اینکه خب داوراش خوب نبودن :))

این سبک شعر ها رو من خیلی دوست دارم :

Right now I feel - just like a leaf on a breeze

Who knows where it's blowin'

Who knows where it's goin'

I find myself somewhere I - I never thought I'd be

Going' round in circles

Thinking about you and me

How do I explain it when I don't know what to say

What do I do now - so much has changed

یکی از لذات بشر وبلاگ نویسی در اوج خستگی و در اوج نصف شبی ! و در اوج درماندگی ! و در اوج بی خبری  می باشد .

توضیح خستگی : اصولا من توان چند ساعت کار مداوم رو ندارم . امروز از یک ظهر تا خود هفت شب طراحی داشتیم .   و هیچی ...من هی می رفتم زیر میز .چون که هی فشارم میفتاد پایین ! (بی مزه بید ؟:پی) خلاصه به مدد بیسکویت ترد که خیلی دوسش دارم دووم آوردم . گفتم میام خونه یه راست میفتم دیگه ولی ساعت پست رو ملاحظه کنید و بشر دو پا رو :)

تازه استاد گفت هرکی تا ۹ بمونه کارشو تحویل بده نمره داره !!! معلومه چند تا ازون قوی هاش موندن دیگه :دی..نکنه اینا هنوزم تو دانشگاهن ؟؟!!!

توضیح درماندگی: اصولا در وضع بدی هستم الان :) ... چون که علاوه بر مسائل دیگر که بماند ! هر چی می خوام بچه مثبت شم درس بخونم مطالعم رو ببرم بالا( جو هفته کتابخوانی! ) ولی نمی شه :(  همه تو هر جلسه این همه کتاب معرفی می کنن . با زبون خوش می گن . توصیه می کنن . تهدید می کنن ! ولی آدم بشو ؟ یُخ !  

حالا مسائل دیگر بماند واقعا ! امشب تو پیاده رو چنان در بحر افکار مستغرق شده بودم که اگه دوستم صدام نکرده بود تا وسط خیابون می رفتم ! ...تازه زورش اینجاست که دوستات بهت بگن نکنه خبریه ؟ بابا تو که دم بخت نیستی که !!! ( منم در حالیکه اشکم داشت در میومد گفتم چه ربطی داره ؟!!!)

توضیح بی خبری اینکه زهرا که اتاقش رنگ خورد به سلامتی و گفت میاد می نویسه ولی :(  . تازه اینو نمی تونم نگم که یه روز که داشتیم صحبت می کردیم تلفنی، گفت که پشت خطی داریم . و خب طبق معمول ارتباط قطع شد !! و وقتی دوباره زنگ زدم گفت که از شرکت ... زنگ زدن که ۱۰۰ ساعت اینترنت بردی ! اینو گفتم که دلتون بسوزه و هر وردی دارین بخونین و  چشمش بزنین :دی ( با من طرفین! چون قراره ۵۰ ساعتشو بده به من . مگه نه زهرا ؟! :دی)

اینم یه شعر که خب نصفه شبی تو ذهنم همینه و مجبورم بگم با اسم وبلاگ وجه تسمیه داره :

عاشقم عاشق ستاره صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام توست بر آن

یه چیز دیگه اینکه سعی می کنم کمترنصفه شب آپ کنم که چرت و پرت نشه !

"همانا انسان در زیان است . مگر آنان که ایمان آوردند و عمل نیکو انجام دادند و به حق یکدیگر را سفارش کردند و به صبر یکدیگر را سفارش کردند ."

خدایا شکرت . برای هر چی که یاد گرفتم . هر چند برای یاد گرفتن عکس العمل به یه رفتار یک سال طول کشید !

خیلی چیزا عوض می شن . ولی بعضیا عوض می شن ؟ اونهایی که زندگیشون رو خط روزمره گیه ...مگه میشه کسی زندگیش رو خط روز مره گی باشه ؟ ...زندگی همه آدما زندگیه دیگه ! مثل اعداد . هیچ کدوم مثل هم نیستن . مرتبه شون یکی نیست . ولی ازین لحاظ که همه شون عددن هیچ فرقی با هم ندارن .

بعضی وقتا که زندگی برام عادی می شه منتظرم که یه اتفاق برام بیفته . یه تحولی چیزی .  و وقتی یه اتفاق میفته و زندگیم حالت عادیشو از دست می ده ...به اونایی فکر می کنم که زندگیشون نرماله و منظم . آدمیزاده دیگه !

ولی الان که اینو کشفیدم دیگر اینگونه نخواهد بود :) .. نظم در عین بی نظمی ...نرمال در عین غیر عادی...

اینم جالبه ها :

I don't care if you think Im crazy

It doesn't matter if it turns out bad

'Cos I've got no fear of losing you

You can't lose what you never had !

دلم تنگ بود...کنار برکه نشستم ... قطره های اشکم روی سطح آب... دیدم ماه از غم من می لرزد ...

  این داستانیه که تقریبا یک سال پیش نوشتم .الان از تو گنجه پیداش کردم ! :دی

و باز هم شبی دیگر بود ...

 ... و باز هم شبی دیگر بود ...دخترک جمله ی کتاب را ناتمام گذاشت و روی تختش دراز کشید . اتاق زیر شیروانی مثل همیشه سرد بود و تاریک . تنها نور شمعی روی میز چوبی و کهنه اش خود نمایی می کرد . در این اتاق شلوغ تنها همین تخت و همین میز بود که از آن استفاده می کرد و تقریبا مال او شده بود . همه ی وسایل و خرت و پرت ها تنها برای اینکه جای دیگری برای بودن نداشتند در آن اتاق ساکن شده بودند . درست مثل خود او ...

تیرگی اتاق اوهام را بر ذهن دخترک چیره ساخت ...آه اگر در این اتاق چلچراغی می بود ، من چه شادان بودم ! شرط می بندم که تا صبح نمی خوابیدم و تمام کتاب هایم را دوره می کردم !  ..آه اگر من پدر و مادری می داشتم ، دیگر هرگز احساس تنهایی نمی کردم ... ویا اگر ... غلتی زد و به شعله ی شمع خیره شد ..اگر شاهزاده ی رویاهایم را می یافتم تا آخر عمر چه خوشبخت می زیستم !

...

اتاق سراسر نور و شادی شد ! دخترک نرمی نوازش انگشتان ظریفی را بر گونه اش احساس کرد . چشم گشود و فرشته ی زیبایی را در مقابل خود یافت ! پرسید : آیا این پری رویاهای من است که بالاخره پس از اینهمه انتظار به سراغ من آمده ؟؟ فرشته گفت : بله عزیزکم ! آمده ام تا تو را به هر کجا که می خواهی ببرم  .  دخترک پرسید : پس لباس های زیبا و کفش های بلورینم کو ؟ مثل سیندرلا ! ...او به شاهزاده ی خودش رسید ... آیا من نیز شاهزاده ی خویش را خواهم یافت ؟!  فرشته پاسخ داد : آری ، البته ! هر کسی در این دنیا به شاهزاده ی خودش خواهد رسید . فقط باید زود بجنبی ! و دخترک را محکم در آغوش گرفت و در آسمان به پرواز درامد .

فرشته پرسید : دوست داری تو را به کجا ببرم ؟ دخترک اندکی فکر کرد و گفت : تا به حال به این فکر نکرده بودم !  فرشته پرسید : پس برای چه منتظر من بودی ؟! دخترک پاسخ داد : تنها از اینجا برو ! برو به ماه ، زحل ، زهره ! برایم فرقی نمی کند . فقط نمی خواهم به زمین برگردم ! ..می گویند روی زمین جاهای بسیار زیبا و فوق العاده ای هست که چشم از دیدن آن ها سیر نمی شود و روح در آن جا تنفس می کند ! ... اما من که ندیده ام ! اگر هم واقعا باشد سهم من از زمین، تنها آن اتاق تاریک و سرد است ! ...فرشته گفت : اما اتاقت که دیگر تاریک و سرد نیست ! نگاه کن ! ... دخترک نگاهی به پایین انداخت... فرشته راست می گفت . اتاق حقیرش در میان آن همه خانه ، دلکش و دل پذیر می نمود . خیلی زود نگاهش را از آن اتاق گرفت و به فرشته گفت : اما همیشه که نمی شود در یک اتاق کوچک ماند ! من هم می خواهم از زیبایی بهره ببرم . ... همیشه در رویاهایم به زیباترین نقاط زمین و آسمان سفر می کردم . حالا که تو واقعا آمده ای نمی خواهم از دستت بدهم ! مرا به زیباترین نقطه ی جهان ببر !  فرشته با مهر لبخندی زد و گفت : عزیزکم ! باید حقیقتی را به تو بگویم... من نیز قسمتی از رویاهای توام  . تو اکنون در خواب هستی و هنگامی که بیدار شوی باز از آغوش من به اتاق خودت هبوط خواهی کرد ... . دخترک غمگین شد و با خود فکر کرد ... هر خوشی محدودیتی دارد  ... سیندرلا هم باید قبل از نیمه شب به خانه باز می گشت ... اما او لااقل شاهزاده ی خود را یافته بود !

فرشته این بار همچون مادری مهربان لبخند زد و گفت : دخترکم ! تو با نردبان رویاهایی که برای خود بافته ای به هیچ جا نخواهی رسید ! حقیقت را بنگر ! حقیقتِ اکنون تو ، همان دختریست که درون آن اتاق کوچک اما دلفریب آرام گرفته ... روشنایی آن اتاق در دستان خود توست . این تو هستی که با پذیرفتن حقیقت –هر چند ناخوشایند-  و تلاش و دچار شدن، به خاطر روشنایی ، طناب های نردبان خوشبختی را محکم می کنی . و اکنون این مسیر تو خواهد بود ... و مسیرها گرچه متفاوتند ، اگر همه ی تلاش ها برای طی شان انجام شود همه به یک نقطه ختم می شوند ... به زیباترین نقطه ی جهان .

دخترک با برقی در چشمانش گفت : پس اکنون مرا به اتاقم ببر . دلم برایش به اندازه ی دنیا کوچک شده ... من شاهزاده ی خودم را یافته ام .

فرشته با زیرکی گفت :  پس می توانی مثل سیندرلا که کفش بلورینش را در قصر شاهزاده جا گذاشت تو نیز در این آسمان نشانه بگذاری . ولی نه برای اینکه شاهزاده تو را بیابد، چون شاهزاده ات همیشه تو را نگران است و منتظر توست ...به خاطر اینکه هر وقت شاهزاده ات را گم کردی این نشان به تو کمک کند .

دخترک لبخند زد و درخشان ترین ستاره را به آسمانِ نگاهش سپرد .

من شنبه ها همیشه ده دقیقه دیر می رسم دانشگاه  حالا حتی اگه 4 صبح هم از خواب بیدار شم بازم فرقی نمی کنه ! عین طلسم می مونه . افتادم تو لوپ دیر رفتن !  ولی امروز یه جورایی شکستمش ;) 

امروز رفته بودم یه موسسه زبان برای در خواست تدریس . همه جا هم که سابقه ی تدریس رو می پرسن ! آخه نمی گن آدم بالاخره باید از یه جا شروع کنه به تدریس که سابقه بشه دیگه !

ولی خب یه چیزی فهمیدم ... زندگی باید کرد ! و اینکه کارامو خودم باید انجام بدم :) با اینکه برام سخته :پی ...هنوز هیچی نشده وقتی فکر می کنم هنوز اینهمه دیگه ترم مونده و باید اینهمه درسا رو بخونم یه جوری می شم ..

فردا مراسم  *شولی خورون داریم ! حالا مهمون کی ؟ پسرای کلاسمون :دی . یکیشون که هفته پیش امتحان آیین نامه داشت قرار شد اگه قبول شد به پسرا شیرینی بده اگه رد شد به دخترا !!!

داشتم فکر می کردم که من که میام تو نت چقدر با هیجانم ! ولی بیرون بر عکس !  همش خمارم اصلا ! مثلا اگه دوستای دانشگام بیان این وبلاگو بخونن عمرا نمی فهمن که وبلاگ من باشه ! ...با این به قول استاد جماعت ذکور کلاسم که اصلا نمی تونم ارتباط برقرار کنم . دارم فکر می کنم که نکنه بیماری اسکیزوفرنی چیزی داشته باشم نه ؟ :دی

دیگه اینکه بارون ! :ایکس !

ایندفعه دیگه سر کاری نیست اینجا اولین نم نم هاشو زد ! اما الان شعرای بارونم ته کشیدن . اگه دارین بنویسین :)

* شولی یه نوع آش سنتی خوشمزه ی یزدیه :دی

اینم یه ترجمه یه آهنگ خوشکل انگلیش :

یک شروع تازه ! یک فصل جدید از زندگی من !

روزم رو شروع کردم وقتی که فکر می کردم می تونه آخرین روز زندگیم باشه...

چشمانم کاملا بسته بود ، ولی تسلیم نشده بودم

فقط فکر می کردم که دارم دنیا رو به تنهایی طی می کنم

فراتر از غم و اندوه ، اونجا بود که تو رو دیدم

تو زندگی ای رو بهم نشون دادی که نمی تونم بدون تو ببینمش

و هیچ راهی هم نیست که بتونم با این احساساتم بجنگم

انرژی تو، در درون من میدوه

و هیچ کس نمی تونه دوباره منو تازه کنه ،اونجور که تو می کنی ...

فراتر از غم و اندوه ، آیا این حقیقت داره ؟

...هیچ احساسی نبود ، تمام بدنم مثل یخ شده بود

به این احتیاج داشتم که حس کنم خورشید راهمو روشن می کنه

دنیام به غباری تبدیل شده بود

اما من ایمان و اعتمادم رو داشتم

فقط فکر می کردم که دارم دنیا رو به تنهایی طی می کنم...

فراتر از غم و اندوه ، اونجا بود که تو رو دیدم ...

کسی که زود دل آزرده گشت دیر نزیست

هزار کوه گرت سد ره شوند برو

هزار ره گرت از پا در افکند بایست

موضوع گزارش : یک روز پاییزی

خبرنگار از یه بچه در پارک : دوست داشتی تو خونه فوتبال می دیدی یا بیای پارک فوتبال بازی کنی ؟؟

بچه : بیام پارک فوتبال بازی کنم .

خبرنگار: بیای اینجا با مامانت فوتبال بازی کنی آره ؟

بچه : نه ! با بابا !!!

خبرنگار :الان که داشتی با مامانت فوتبال بازی می کردی ؟

بچه: به بدبختی ... .

بعدشم سریع در رفت !

دیروز به طور سری بهم خبر دادن که عصر کلاس داریم . ما هم که بیکار نشسته بودیم. بسیار مشتاقانه رفتم سر کلاس ... قرار شد بیان دنبالم ...ولی دیر کردن . نمی دونم از بد روزگار یا خوبش استاد منو دید که دارم ازون طرفی می رم و حدود یک ربع به خاطر من اونجا وایساد ! ... من هر چی گفتم استاد شما بفرمایین ! مگه به حرف گوش می داد .گفت نه اینجا امن نیست ...خب دانشگاهمون کوچه های قدیمیه و تاریک و نا امنه ..هرچند من عمرا بترسم ! ولی خب انقدر خجالت کشیدم ... استادم که وایساده بود داشت از شهر و دیدی که باید از پدیده ها داشته باشیم می گفت ...منم نیگا می کردم ببینم این ماشین کذایی بالاخره میاد یا نه ! جالبش این بود که موبایلش زنگ زد و استاد شروع کرد به ترکی حرف زدن ! ... در مورد ملیتشون به هر جا فکر می کردم به غیر از اون مناطق و خیلی کف کردم ! به هر حال گذشت !

دیشب آن لاین شده بودم و یه افتضاحی کردم ! یکی از دوستام که دو تا آیدی داشت پی ام داد .منم که با این آیدیشون آشنایی زیادی نداشتم سریع پرسیدم شما ؟ اونم سریع بای زد ! و انقدر روم اثر گذاشت که گفتم اینجا بنویسم شاید یه جوری رفع شه ! 

شعری ندارم که بنویسم :|

ولی حرف زیاد دارم ...حرف هایی که در سکوت باید گفت .

بای.

یکی می گفت :" آدمها اون چیزی رو که می خوان می شنون ."  (نظری ندارم !)

باز باران با ترانه ...

با گهرهای فراوان ...

می خورد بر بام خانه ...

نه! هنوز اینجا بارون نیومده !!!

حالا مگه چیز مهمیه ؟ اصل بارون محبت و دوستی و عشقه که باید بر دل های ما بباره (!)

ولی خب یه ضرب المثلی من دارم که می گه جایی که بارون نمیاد اونجا وقتتو تلف نکن و هی منتظر نباش ! برو یه جای دیگه و از بارون لذت ببر !

میل بامزه ای بود از دوست جونم :دی

قصیدی "آبي، خاكستري، سياه" از حمید مصدق ...دشت‌ها نام تو را مي‌گويند
كوه‌ها شعر مرا مي‌خوانند
كوه بايد شد و ماند،
رود بايد شد و رفت،
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه‌ي اندوه زچيست؟
در تو اين قصه‌ي پرهيز كه چه؟
در من اين شعله‌ي عصيان نياز،
در تو دمسردي پاييز - كه چه؟
حرف را بايد زد!
درد را بايد گفت!

...سينه‌ام آينه‌اي است
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار :)

- دیگه اینکه اگه زهرا رو دیدین به منم خبر بدین !

با هر چه رود

 نام تو را می توان سرود

با هر چه عشق

 نام تو را می توان نوشت

آمدی...

آمدی پیش از آنکه خواستنم را به قلم بیاورم

و مرا احاطه کردی بیشتر از تمام لحظاتی که احساس تنهایی و خلأ می کردم

آمدی اما ...

این آغاز ماجراست .

رود بايد شد و رفت . اشک بايد شد و ريخت . برگ بايد شد و از شاخه لرزان درخت ، بايد افتاد به خاک . عشق بايد  شد و در قلب زمين ، خانه ای ساخت به اندازه زيبایی رويای وصال

- یک سؤال

اگه بخواید از خداوند عالم سؤال بپرسید چه سؤالایی می پرسید ؟

سر من کوش ؟؟!

A drop of tear …

rolled on my face…

it's finished by the way …

Lord, forgive me

for the moments I tried to forget you…

for the moments I tried to be another one ,

for the moments I tried to not to try !

عید فطر (لذیذ !) مبارک باشه . اعتراف می کنم که امسال چقدر زود گذشت ... و چقدر کم استفاده کردم . (به قول بچه ها کم حظ و بهره بردم ! ) در حد هیچ .

مجموعه صاحبدلان رو دوست داشتم و به جز یکی دو قسمت بقیه رو دیدم . سریال واقعا خوبی بود . بدون اینکه بفهمی تو رو به سمت عرفان و ایمان می برد . و اینکه قرآن رو یه جور دیگه نگاه کنی و یه جور دیگه ختم کنی ...

خدایا هر روز ایمان رو به سر سفره های ما بیار . 

خدایا اراده ی تو انجام پذیرد . چون تو ضعف دل فرزندانت را می شناسی ، و بر دوش هرکدام همان باری را می گذاری که می توانند حمل کنند . عشق مرا درک کن چون او تنها چیزیست که به راستی مال من است . تنها چیزی که می توانم با خودم به زندگی دیگری ببرم . کاری کن که شهامت و پاکی اش را حفظ کند ، بتواند با وجود تمام مغاک ها و دام های دنیا ، زنده بماند .

  کنار رود پیدرا نشستم و گریستم – پائولو کولیو

نگاه می کنم ولی نمی بینم...گوش می کنم ولی نمی شنوم... پس احساسات پاک کودکیم کجا رفتند ؟ شور و شوق دیدن زیبایی . یادگیری و عمل کردن .

...بنای با شکوه رو امروز ندیدم ! از زیبایی آب حوض و عمارت لذت نبردم . توی شهر مردم رو با شعف نگاه نکردم ! ...چون که خودم نبودم .

عوضش دیشب خیلی خوش گذشت !

مثل اینکه مجبورم ماه رمضونی پشت سر زهرا حرف بزنم !

عرض شود که من سر به نیستش نکردم !به جون خودش ! ولی اینکه دست عوامل خارجی و نفوذی تو کار باشه بعید نمی دونم ! اولش زهرا رو اغفال کردم که وبلاگ بزنیم..چون دیدم یه پا واسه خودش نویسندس و متنایی که می نویسه به دل می شینه . حالا مخصوصا در یه زمینه هایی که آی ی  به دل می شینهه :دی

حالا خودش که ایشالا به وبلاگ مشرف شد می بینید ...اصل قضیه هم اینه که اتاق زهرا یه مدت مدیدی هست که داره رنگ می خوره ..فکر کنم از سال 1835 بود اگه اشتباه نکنم !... که یه روز بهم گفت زهره من کامپیوتر اینامو جمع کردم  و نمی تونم برم تو وبلاگ ! الانم بعضی موقع ها که میرم خونه بابا بزرگم از کامپیوتر خالم استفاده می کنم و راستش زیاد خوشم نمیاد ازونجا کانکت شم . حالا بگذریم که همیشه خونه بابا بزرگشه ! من یه بار که کارش داشتم اول زنگ زدم خونه بابابزرگش که خب استثنا اونجا نبود و ضایع شدم ! تازه بعضی وقتا میل مردم رو با چه حوصله ای می خونه ولی میل های منو اصولا نمی بینه ! اگرم باز کنه هول شده فکر کرده از طرف یکی دیگس ! ...خب دیگه چرت و پرت و صفحه گذاری بسه !

 راستش زهرا خانوم بر خلاف دوستش !  اهل نت و اینا نیستن و افتخار دادن اینوایت ما رو اکسپت کردن و مشتاقیم که زودی بیان اینجا بنویسن :)

و راست راستش اینه که زهرا یه دختر خانوم ، هنرمند ، نویسنده !، مهندس !، باهوش و با احساسه ...(ولی من چیم ؟! یه خالی بند .. :پی ! اشهدم رو دارم می خونم !)

(...حالا اینایی که من نوشتم به درد کسی هم می خوره ؟!)

امروز خوشحال بودم که استادمون یه سمینار واسمون مشخص کردن و می تونم بالاخره بیام تو نت تحقیقات علمی انجام بدم ! و با یه چیز جالب مواجه شدم : تو یه وبلاگ اسم یه کتاب رو می خواستم کپی کنم . تا رایت کلیک کردم یه پنجره باز شد که : "این کار مناسب اشاعه ی علم نمی باشد ." !!!

منم دیدم مناسبش این که یه میل واسه نویسنده بزنم و ازش بخوام مفصلا در راه اشاعه علم کمکم کنه :)

تو این چند روز که تکالیفمون زیاد بود من زیاد سوتی دادم ! بیش تر از حد نرمال همیشگیم بود ! دیشب رفته بودم وسایل بگیرم ، نمی دونم چرا تو یادداشتم نوشته بودم گونیای 65 درجه ! همینو به فروشنده گفتم ، خانومه گفت چی ؟! ما 45 داریم و 30 ، 60 ! ولی نمی دونم چرا من گفتم آهان  30، 65 بوده !!! و روی این مسئله مصر بودم !!! واای دیگه بچه 10 ساله هم می دونه مجموع زاویه های مثلث میشه 180 ! ...حالا شما پیدا کنید پرتقال فروش را !

 این وبلاگ زیبا بهانه ای شد و امسال نهج البلاغه از حالت مستوری در اومد! و خودشو بهم نشون داد :) 

 خداوندا آنان که دل به تو داده اند ، انیسی مهربان و دوستی روشن مهر و نازنین یافته اند . تویی که از پیدا و پنهانشان خبر داری ، و آشوب ضمیر آشفتگان را هم از آن ها آشکار تر می بینی . اسرار نگفتنی را به تو می گویند و هر چه می خواهند از تو می خواهند . از اینهمه گشت و گذار و از اینهمه سیر و سیاحت در جهان و آفاق تو را می جویند و در اعماق دریاها و اوج آسمان ها تو را می طلبند . الهی اینان در دیار غربت پراکنده اند و سخت بی کس و بی آشنا به سر می برند .

خدایا آشفتگان تو چون از حوادث گیتی رنجور شوند به تو پناه می آورند و سختی بار مصائب را با نوازش عشق تو آسان به منزل می رسانند . اینان مطمئن اند که زمام امور به دست توست .

هر آنکه از خدا بخواهد محروم نخواهد ماند . هر که به رضایش ، رضای ستمدیدگان جوید ، فراموش نخواهد شد .  

ای بشر ! ای در همه حال عاجز و ضعیف ، ای در پادشاهی و گدایی یکسان ، اگر هم خود به داد خویشتن نرسی ، کس به فریاد تو نخواهد رسید . و اگر با تفکر و اندیشه ی خویش بیدار نشوی ، اندرز کس بیدار و آگاهت نخواهد کرد . هم خود راهنمای خویشتن باش .

با نسیم ، با آبی آسمان و لرزش برگ ها ، با نوایی که به من می گویی "دوستت دارم" مرا تبرک کن !

آخه آدم اینهمه زحمت بکشه به صورت بسیار اکتیو بره طراحی سایت(مثلا!) یاد بگیره بعدش نتونه یه وبلاگ ساده رو جمع و جور کنه !

آخه آدم از بعد افطار تا نصفه شب ..از سحر تا ساعت ۹ صبح بشینه تمرینای دانشگاهو انجام بده ! آخرشم تموم نشه ! تازه اون طرحی که تو ذهنش بوده رو نتونه پیاده کنه ..بعدشم استاد بگه کاراتون و بزنید به دیوار نمایشگاه کنید ملت ببینن !!!

آخه آدم یه مدت مدیدی آرزوی یه چیزی تو سرش باشه بعدش که بهش میرسه ببینه باهاش غریبس و اشتباه (=غلط!) کرده که آرزو کرده !!

آخه آدم ۲ نصفه شب بره تو چت روم آلاسکا ! هیچ کسم بهش محل نذاره ! بعدش بشینه وبلاگ بنویسه و هیچ امیدی نداشته باشه که سحر بیدار می شه !  

آخه آدم عاقل پیتزا می خوره ؟!!

بی دوست زندگانی ذوقی چنان ندارد   ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی !